FANDOM


Koń mongolski - jedna z ras koni archaicznych. Zamieszkują one przede wszystkim Mongolię, północno - wschodnie Chiny i Tybet. Istnieje wiele odmian ras. Najbardziej znane to wuchumusin (jest to najbardziej elegancka ze wszystkich ras), hailar, sanyo, sanpei i ili.
Kon mongolski
Najmniejsze koniki mongolskie żyją na pustyni Gobi, największe (ili) w północno - zachodnim dorzeczu Dżungarii.

Koń mongolski jest koniem uniwersalnym, może służyć jako zwierzę juczne lub wierzchowe, dostarcza także mleka i mięsa. Klacze po porodzie są trzy miesiące dojone. Mleka używa się do produkcji sfermentowanego napoju - kumysu i sera.

Ten odporny koń zostawił swój ślad w historii, w okresie najazdów mongolskich. Choć jest to jedna z najstarszych, udomowionych ras koni, zmieniła się ona mało, zachowując niektóre cechy swych dzikich przodków.

WyglądEdytuj

Konik mongolski
Koń mongolski jest dość niski, niekiedy bywa nawet zaliczany do kuców, bo jego wysokość wynosi 129-145 cm, obwód klatki piersiowej 150 cm, a obwód nadpęcia prawie 17 cm. Głowa jest ciężka i dosyć szeroka, a profil wypukły (garbonosy). Kłąb jest niski, klatka piersiowa głęboka, kłoda mocna, a kończyny wyraźnie krótkie.

Często mają krótkie podudzie. Zimą włos jest długi i obfity, ogon i grzywa gęste, grzywka jest długa, ganasze silnie owłosione, a na pęcinach często widoczne sa szczotki. Oczy sa małe, uszy krótkie i spiczaste. Kopyta okrągłe i bardzo twarde. Maści dzikie - myszate, skarogniade, szpakowate, kasztanowate, kare i gniade.